YAŞAMSAL BEYİTLERİM

Ağustos on dokuzu bir yaz günü gecesi

Açılmış yaşantımın sahnede ilk perdesi

Zonguldak sırtlarında bir devlet hastanesi

Doğumhaneden çıkmış gürbüz bir bebek sesi

Düşünüp taşınmışlar çok ad yakıştırmışlar

Sonuçta bir can doğmuş Can’da karar kılmışlar

Açtı açmadı derken gözlerime bakmışlar

Gülümsemiş yüzleri canımla Can’lanmışlar

Elbisemi kundaktan sarıp sarmalamışlar

Kırk gün geçmiş aradan kırkımı çıkarmışlar

Öğretmen bir babaya madem evlat olmuşum

Memleketin yoluna erkenden koyulmuşum

İlk orta lise derken aheste yol almışım

Tıbbiyeye girince çok gönül kazanmışım

Babamı örnek almış onda huzur bulmuşum

Yirmi yaşım dolmadan bir mezara koymuşum

Anam kol kanat germiş hayata tutunmuşum

Burnumdaymış çiçeğim derken doktor olmuşum

Çok güzeller tanımış yare özlem duymuşum

Doksan beş sonbaharı Özlem’e kavuşmuşum

Sevdiğimden armağan çift güvercin tutmuşum

Eliz Yağız doğunca adeta çocukmuşum

Kırk yıl geçmiş aradan kırk yaşını bulmuşum

Baktığımda ardıma tek ölümden korkmuşum

                                          CAN CEYLAN