YOKSUL KODAMAN

Rayban gözlüklerinle

Lacileri çekmissin

Giyim kuşam tamam da

Fikren giyinmemişsin

Cebin doymuş paraya

Yüreğinse kof kalmış

Maneviyat masalmış

Aklen gelişmemişsin

Son modelmiş araban

İtibarın paradan

Gün etmişsin gününü

Lakin ezilmemişsin

Sevgi gözünden mahrum

Bakınmışsın etrafa

Bedenin düşüp kalkmış

Ruhen sevişmemişsin

Hırs bürümüş gözünü

Zırh kuşatmış gönlünü

Paraya tamah etmiş

Tek dost edinmemişsin

Hiç menfaat gütmeden

Hesap kitap bilmeden

Minnettarlık adına

Yardım götürmemişsin

Sebepsiz tanımadan

Rastladığın insana

Kanın kaynadığında

Sevgi geçirmemişsin

Seni insan sanmışlar

Gönül verenler olmuş

Çevirmişler yüzünü

Peşinden gitmemişsin

Gönül pınarlarından

Gözyaşı boşalmamış

Yüreğin kabarmamış

Sevip sevilmemişsin

Hep kahkaha atmışsın

Viran olmuş perdeler

Sessiz ve adam gibi

Tebessüm etmemişsin

Tartıp ölçüp biçmeden

Tanımadan bilmeden

Şöyle içten yürekten

Hoş söz de etmemişsin

Görmüş geçirmemişsin

Kırmış yerinmemişsin

Namzetsin ot olmaya

Sen hiç yaşamamışsın

    CAN CEYLAN